skip to Main Content

‘Maandenlang heeft mijn leven stilgestaan.’

Begin 2015 werd Patricia (30) onbedoeld zwanger. Na een periode van hevige twijfel koos zij voor een abortus.

‘Ik haatte het feit dat ik tegen mijn emoties in mezelf naar de abortuskliniek moest slepen en dat ik mijn verstand moest laten handelen. De mensen die mij in de kliniek ontvingen waren gelukkig vriendelijk, begripvol en zonder oordeel.’

Groot verlies

‘Na de abortus voelde ik me verschrikkelijk. De dokter die de ingreep uitvoerde vertelde me dat ik na enkele dagen weer aan het werk kon, maar dat wilde ik niet. Gelukkig mocht ik een aantal weken thuis blijven. Daarna bestond mijn leven uit werken, ademen, huilen, eten en slapen. Maandenlang heeft mijn leven stilgestaan. Kort na de abortus had ik een enorm verlies ervaren maar tegelijkertijd stond ik mezelf niet toe om mild te zijn voor mezelf. Ik had dit gekozen, ik verdiende geen vergevingsgezindheid, ik voelde me schuldig en ik was zelf de oorzaak van het feit dat ik mezelf zo ontzettend leeg voelde.’

Hulp zoeken of een depressie

‘Zwaarmoedigheid zat altijd al een beetje in mij maar nu was er iets heel concreets gebeurd waardoor ik me ontzettend slecht voelde. Ik wist mezelf geen houding meer te geven. Ik wist geen weg met mijn verdriet. Ik had de keuze: voor mezelf zorgen door hulp te zoeken of me laten meeslepen in een ernstige depressie. Ik ben op internet gaan zoeken naar informatie over het verwerken van een abortus. Zo vond ik Fiom.’

Fiom

‘De hulp van Fiom stimuleerde om mijn verhaal gestructureerd en afgebakend op te schrijven. Fiom zorgde ervoor dat ik op bepaalde tijdstippen mezelf ging confronteren met mijn verdriet, door de gerichte vragen en de afgebakende opdrachten en stimuleerde me tussendoor om even stil te staan of na te denken over thema’s die onverwacht aan bod kwamen. Bijvoorbeeld angst voor een volgende relatie, zwangerschap.’

De situatie nu

‘Ik heb een punt achter de relatie gezet. Kort geleden ontdekte ik dat de verwekker van mijn vruchtje drie maanden na mijn zwangerschapsafbreking een kind verwekte bij zijn ex. Ik vind het onbegrijpelijk dat hij zijn verantwoordelijkheid wil nemen voor dát kind na de afschuwelijke reactie op mijn zwangerschap. Het is afwijzing in de meest extreme vorm. Ergens, in stad waarin ik woon, loopt een vrouw rond die wel voor haar kind koos. Een kind waarvoor hij wel liefde zal voelen. Allemaal binnen hetzelfde jaar waarin hij mij vertelde dat hij geen kinderen meer wilde.

Fiom helpt mij bij de verwerking en met mijn angsten. Ik ben bang dat ik in de toekomst niet durf te kiezen voor een nieuwe zwangerschap. Stel dat er dan iets misgaat. Ook ben ik bang dat angst mijn leven gaat overheersen. Ik ben bang dat ik mensen afschrik door te open te zijn, maar ik durf ook niet zwijgen omdat ik vrees dat ik op een bepaald moment moet stoppen met dit verhaal te vertellen.’

Geschreven in opdracht van Fiom.

Back To Top