skip to Main Content

‘Pas als je voor de beslissing staat begrijp je hoe emotioneel belastend het kan zijn.’

Begin 2015 kreeg Patricia (30) een verhouding met Stef. Hij was ontrouw en zelden aanwezig voor andere dingen dan seks. Toen zij hem in de zomer over haar onbedoelde zwangerschap vertelde, bevestigde hij wat zij al vermoedde.

‘Nadat mijn menstruatie voor de derde keer uitbleef, besloot ik toch maar een zwangerschapstest te doen. Ik had de zwangerschapstest al enkele dagen in huis maar ik had er alle vertrouwen in dat het uitblijven van mijn menstruatie toe te schrijven was aan externe factoren. Op een zondagmorgen besloot ik de test af te nemen. Toen deze positief bleek, staarde ik een tijdje vol ongeloof naar de test alsof ik het resultaat op die manier probeerde te veranderen. De eerste minuten, misschien wel uren bevond ik me in de ontkenningsfase. Dit is onmogelijk! Dit kan niet! Wat moet ik nu doen?’

Slechte relatie

‘Toen ik Stef het nieuws vertelde dacht hij eerst dat ik het niet meende, daarna volgde een eindeloze stilte en vervolgens werd hij grof en duidelijk. Hij bevestigde wat ik al vermoedde. Hij wilde er niets mee te maken hebben. Hij had al twee kinderen om zich zorgen over te maken, hij was al wat ouder en hij zag het absoluut niet meer zitten om weer vader te worden. Hij wilde dat ik het liet weghalen. Vanaf dat moment hield hij zich heel afzijdig. Hij kon zich niet inbeelden dat het voor mij een moeilijke strijd was.’

Bedenktijd

‘Het gebrek aan steun van Stef speelde mee in mijn twijfel. Daarnaast kon ik me niet voorstellen hoe ik in mijn eentje een kind zou moeten opvoeden, met mijn onregelmatige baan en een laag inkomen. Ik zou het niet de aandacht en structuur kunnen bieden dat het nodig heeft. In de bedenktijd die ik van de abortuskliniek heb gekregen heb ik niets anders gedaan dan in bed gelegen, mijn hand op mijn onderbuik gelegd, aan het vruchtje gedacht en aan de toekomst die ik het zou kunnen geven.’

Steun uit omgeving

‘Ik zocht contact met een goede vriendin en een goede vriend. Ik stelde hen en mezelf vaak de vraag ‘wat moet ik nu doen’. Iets in mij wenste dat ik niet zelf hoefde te beslissen. Ik voelde wel aan dat ze abortus een logische keuze vonden (ze hebben immers een veel objectievere kijk op de persoonlijkheid van de verwekker) maar ze benadrukten dat het mijn beslissing was en dat ze me zouden steunen, welke beslissing ik ook nam. Achteraf bevestigden ze wel dat ik de goede beslissing had genomen.
Je omgeving heeft de neiging om het te rationaliseren, maar pas als je voor de beslissing staat begrijp je hoe emotioneel belastend het kan zijn.’

Geschreven in opdracht van Fiom.

Back To Top